يادداشت سردبير

کارگر امروز وارد دوازدهمين سال انتشار خود شده است. در طى تمام اين سالها من عضو يک تشکل کمونيستى بودم، نخست حزب کمونيست ايران و بعد حزب کمونيست کارگرى ايران، و اين احزاب داراى تشکيلاتهاى محلى و ارگانها و نشريه خود بودند. به عبارت ديگر کارگر امروز جزئى از يک مجموعه فعاليتهاى همه جانبه سوسياليستى و کارگرى در عرصه مختلف بود. نقش معينى که طى اين سالها کارگر امروز مى کوشيد بعنوان مکمل ساير فعاليتهاى سوسياليستى در جنبش کارگرى ايفا کند به سبب تعلق من به چنين احزابى ممکن ميشد. خوانندگان کارگر امروز قطعا در نشريه شماره ٦٣ (اوت ١٩٩٩) خوانده اند که من حزب کمونيست کارگرى را در فروردين ماه ١٣٧٨ ترک کردم. علت چنين تصميمى را در همان شماره نيز توضيح داده ام.

بنابراين ادامه انتشار کارگر امروز با اهداف پيشين، در شرايطى که من تعلق تشکيلاتى نداشتم کارى ناقص بود. اما اکنون که اتحاد سوسياليستى کارگرى تشکيل شده است (بيانيه اعلام موجوديت آن در همين شماره درج شده) و من براى ادامه مبارزه براى همان اهداف طبقاتى ام به عضويت آن در آمده ام، انتشار کارگر امروز دوباره ممکن شده است.

شوراى مرکزى اتحاد سوسياليستى کارگرى وظيفه انتشار نشريه اين سازمان را به من محول کرده است. من پيشنهاد کردم که تا زمانى که مسئوليت انتشار نشريه اين سازمان به من محول شده است، کارگر امروز را بمنزله نشريه اتحاد سوسياليستى کارگرى منتشر کنم. شوراى مرکزى از پيشنهادم استقبال کرد، چرا که کارگر امروز نشريه اى صاحب سنت در جنبش سوسياليستى کارگرى است و انتشار آن بمثابه نشريه اتحاد سوسياليستى کارگرى در عين حال نشانه يک تداوم در حرکت سوسياليسم کارگرى ايران است.

تحولات در جنبش سوسياليستى کارگرى ايران و سير آينده اتحاد سوسياليستى کارگرى نشان خواهد داد که کى و کجا دوباره کارگر امروز با اهداف اوليه دوره ديگرى را آغاز خواهد کرد.