!نگذارید همسرم و رفقایش به جرایم واهی زندانی شوند

نامه مریم اخضرپور


نوامبر ٢٠٠٥- آبان ١٣٨٤


به تمام نهادها و سازمانهای زنان، به اتحادیه های کارگری و نهادهای دفاع ازحقوق بشر!
به همه زنان و مردان انسان دوست، به هم سرنوشتان کارگرم در سراسر ایران

دوستان عزیز!

همسر من برهان دیوارگر دبیر تشکل سراسری کارگران علیه بیکاری همراه با ٤ نفر از دوستانش به جرم شرکت در مراسم روز کارگر در سال ١٣٨٣ در شهر ما سقز محکوم به زندان شده اند. اینها همراه دو نفر از کارگران بوکان بعد از ١٢ روز زندان در اردیبهشت ١٣٨٣ با اعتراضات وسیع در ایران و در سطح بین المللی از زندان آزاد شدند. اکنون بعد از ١٨ ماه محمود صالحی حکم ٥ سال زندان و ٣ سال تبعید، جلال حسینی ٣ سال زندان و محسن حکیمی، محمد عبدی پور و همسرم هر کدام حکم ٢ سال زندان گرفته اند. برهان دیوارگر در ١٦ مرداد ماه امسال به جرم فعالیت برای تشکلهای آزاد کارگری، متشکل کردن کارگران بیکار و دفاع از حقوق کودکان دستگیر و بعد از ٤٠ روز زندان و شکنجه باز با همت اعتراضات جهانی با وثیقه آزاد شد و ماجرای محاکمات بعدی او جدا از این ٢ سال زندان هنوز مانده است. این در شرایطی است که برابر با مقاوله نامه های سازمان جهانی کار که به امضای دولت ایران نیز رسیده است، برگزاری مراسم روز کارگر حق هر کارگری می باشد و احتیاجی به اخذ مجوز از هیچ سازمان و نهاد دولتی ندارد.

شوهرم و دوستانش مجرم نیستند، روزکارگر و تلاش برای متشکل شدن در مقابل فقر و بی حقوقی کارگران جرم نیست. دفاع از کودک خیابانی و تلاش برای احترام به حقوق کودکان، تلاش برای متشکل کردن کارگران بیکار کجای دنیا جرم محسوب میشود؟ احکام دادگاه سقز ظالمانه است. این احکام و جرایم اعلام شده علیه شوهرم و دوستانش محاکمه کارگر و کودک و انسان به جرم انسانیت است. من زنی از میلیونها زن خانه دارم که در هیچ لیستی در این مملکت بعنوان یک انسان بیکار که حق و حقوقی دارم محسوب نمیشوم. حکم زندان به شوهرم و دوستانش را محاکمه خود و کودکانم میدانم. این تنها همسرم نیست که باید زندان برود، این ٢ کودک خرد سال من هستند که در فقر مطلق به سر خواهند برد. با زندانی شدن برهان و دوستانش ما خانواده آنها هستیم که باید در این جامعه بی تامین به زندگی ادامه دهیم. محاکمه کارگران سقز حکم گرسنگی همه ماست.

دوستان عزیزم! من روی خطابم به همگی شماست. به همگی شما زنان و مردان انساندوست و چشم به انتظار حمایت شما هستم. من روی حمایت بی دریغ همگی شما از تهران تا لندن، از آلمان تا کانادا، از سوئد تا سقز حساب میکنم. این احکام علیه محرومان جامعه است، در این مملکت هیچ سرمایه داری محاکمه نشده است و قرار هم نیست محاکمه شود. این ماهستیم، ما کارگران، ما زنان و کودکانمان، ما محرومان که به محرومیت، به فقر و بیکاری، به تبعیض و تحقیر اعتراض داریم محاکمه میشویم.

ما در انتظار حمایتهای شما هستیم، ما را تنها نگذارید. خواهان لغو احکام دادگاه و پایان دادن به این زورگویی به ما کارگران در سقز شوید.