روز شنبه مورخ ٨/١١/٨٤ در حالی شاهد يورش گسترده و بی امان نيروهای امنيتی، نظامی و انتظامی به اعتصاب كنندان شركت واحد اتوبوسرانی بوديم كه در روزهای قبل از آن تعدادی از فعالان كارگری و هيئت مديره ی سنديكای كارگران شركت واحد به همراه خانواده های خود «اعم از فرزندان خردسال و مادران كهن سال » در نيمه های شب با وحشيانه ترين حالت ممكن ،به زور باتوم و گاز اشك آور بازداشت وبه زندان منتقل شده بودند .
اكنون بيش از هزار نفر از كارگران و زحمتكشان شركت واحد اتوبوسرانی، به جرم پيگيری مسالمت آميز و قانونی حقوق حقه ی خويش، بيش از سه روز است كه در زندان اوين و تحت بازجويی های سنگين و غير انسانی قرار دارند . اين در حالی است كه بيش از ٧٠ ساعت از اعتصاب غذای دسته جمعی آنان نيز در زندان اوين می گذرد .
از تريبونهای رسمی و نيمه رسمی حاكميت ،فعالان كارگری ، اعضای سنديكا و دانشجويان حامی آنها مدام گروهك های غير قانونی ، وابستگان به خارج ، قاچاقچيان اسلحه ، اراذل و اوباش ، ماجراجو و … خوانده می شوند و جالب اينجاست كه رسانه های به ظاهر مستقل وابسته به اطلاح طلبان حكومتی هم با سكوت معنی دار خود به تاييد آنان پرداخته اند .
طبق بند ٤ ماده ٢٣ منشور جهانی حقوق بشر و مطابق با مقاوله نامه های ٨٧ و ٩٨ جهانی كار ، كه به امضای دو تن از وزرای كار حاكميت ج.ا.ايران نيز رسيده است به صورت كاملا واضح و روشن اعلام شده است: «هر كس برای حمايت از منافع خود حق تشكيل سنديكاهای صنفی و عضويت در آنها را دارد.» طبق اين قانون، سنديكای زحمتكشان شركت واحد كاملا قانونی و البته غير رسمی است چرا كه سنديكاهای صنفی به مجوز هيچ مقام و نهاد رسمی نياز ندارند .
فقر ، گرسنگی ، نبود پوشاك و مسكن مناسب ، ساعات كار طولانی ، كار سخت و طاقت فرسای خارج از استاندارد های انسانی، حقوقی و بين المللی ،مشروع ترين مجوز و قانونی است كه به هر انسان شريفی اجازه ميدهد كه اگر نانش را ميدزدند با فرياد اعتراض نانش را از حلقوم كارفرمايان حريص سيری ناپذير دولتی و غير دولتی باز ستاند .
غيرت و شرف راز اتحاد توده های انسانی آزاده ای اعم از دانشجو و كارگر و فرهنگی و ... است كه گويا عده ای آن را درك نمی كنند. اينان فراموش كرده اند كه هر كس در مقابل ظلم به ديگران خاموش بنشيند همدست و همكيسه ی ظالمان است . مدعيان و گروه های نمايشی حكومتی به اصطلاح كارگری چرا خاموشند و به سوراخ های خود خزيده اند. گويا در اينجا منافع اربابان سرمايه داران و كارفرمايانشان برتر از حقوق پايمال شده ی كارگران است.
شهردار تهران كه با وعده های پوچ و دروغين خود به زحمتكشان تنها به دنبال به دست آوردن زمان به جهت آمادگی كامل نيروهای اطلاعاتی و نظامی برای سركوب كارگران بود امروز نماد روسياهی حاكميتی فريبكار وغير مسئول است .تكليف توده ها ی مردم ايران امروز كاملا مشخص و روشن است:
«آنان كه كار ميكنند و زحمت ميكشند حق زندگی دارند ، و آنان كه حاصل كار و دسترنج ديگران را ميبلعند و به يغما ميبرند بايد نابود شوند . اگر نان هست، همه بايد داشته باشند و اگر نيست، همه بايد گرسنه بمانند .»
انجمن اسلامی پلی تكنيك تهران ضمن اعلام همبستگی و همراهی خود با تمامی كارگران و زحمتكشان ايران و جهان خواستار آزادی بی قيد و شرط تمامی فعالان كارگری به خصوص منصور اسانلو بوده و همراهی خود را با اين عزيزان تا استيفای تمامی حقوق انسانی و مادی آنها اعلام می نمايد.
انجمن اسلامی دانشجويان
دانشگاه صنعتی امير كبير
( پلی تكنيك تهران )